Oruç kelimesi; Farsça'dan Türkçe'ye geçmiş bir kelimedir. Kelimenin aslı "Roze"dir. Bu kelime Türkçe'ye önceleri Oruze yani Günlük manasında geçmiş , daha sonra Oruç halinde kullanılmaya başlanılmıştır. Arapça karşılığı savm veya siyam'dır. "Savm" lûgatta: Yeyip içmekten kendini tutmak, imsak, hareketsiz kalmak ve herşeyden el etek çekmektir. İslâmî ıstılahta "ikinci fecirden yani fecr-i sadıktan itibaren güneşin gurûbuna kadar; yemekten, içmekten, cinsi münasebetten ve orucu bozan diğer şeylerden, Allahu Teala'ya kulluk niyyeti ile nefsi men etmeye verilen isimdir. Malum olduğu üzere, oruç; yalnız bedenle yapılan ibadetler cümlesindendir. Dolayısıyla her mükellefin nefsi için "farz-ı ayn" dır.

İ'tikâf lûgatta "durmak, bir şeye devam etmek" demektir. Istılâhta; mükellefin ibadet niyyeti ile, cemaatle namaz kılınan bir mescidde kalmasına "İ'tikâf" denir.

Arapça bir kelimedir, örtmek ve gizlemek manasınadır. İslâmî ıstılâhta; bazı fiilleri irtikap eden mükellefin, günahlarının örtülmesi için şer'i şerifin koyduğu hududlara "Keffâret" denir. Mü'min için bir anlamda ceza olduğu da malumdur.