İcma, lügatte azm, kasd, ittifak manasınadır. Istılahta   : «Ümmeti Muhammed'den olan müctehidlerin bir asırda, bir hükmü şer'i üzerine ittifak etmeleri» dir.

Demek ki icma, bir kerre bu ümmeti merhumeye has bir hüccettir, bir tekrimi ilahi eseridir. Sonra bu icma salahiyeti, müetehitlerin hasai-smden olup avamını nassm ittifakları icma sayılmaz. Çünkü avamını nas, icmaın istinat edeceği delillere muttali değildir. Zaten onların bir meselede ittifakları adeten kabil olamaz, kabil olsa da ona bizim ıttılaı-mız mümkün değildir.

İcma, yalnız bir kısm şer'i hükümlerde, yani: dini umurda caridir. İbadetlerde ve hukuki meselelere  ait hususlarda icma cereyan eder. Vücudi bari, sıhhati risalet gibi itikada ait olan esaslar, mücerred icma ile sabit olamaz. Ve şer'i delillerden istinbatı mümkün olmayıp şarii mübinin tasrihine mütevakkıf bulunan ahiret ahvali, eşratı saat gibi şey­ler de icma ile bilinemez. Bunlar, şariin nususuna mütevakkıftır, ve illa devr lazım gelir. Yani: Bu husustaki nususun icmaa, icmaın da bu nü-suna tevakkufu lazim gelir ki, bu batıl olan bir devrdir.

Kezalik : alemin hudusu gibi akli hükümlerde veya bir ilacfn bir hastalığa nafi olması gibi gayri dini hükümlerde veya vaktile görülmüş veya ileride -görülecek tarihi hadiselerde de insanların ittifak etmeleri icmaı ümmetten madud olamaz.