Toprak mülkiyeti birçok yolla elde edilebilir. Bunların başında; ziraate elverişli olmayan toprakların (mevat arazinin) ihyası gelir. Mevât; lûgat yönünden ölmüş hayvana verilen isimdir. Arazide mecaz olarak kullanılmıştır. Mevat arazi, hiç kimsenin mülkiyeti altında bulunmayan, vasfından  dolayı (çorak, batak, taşlık vs..) ziraate elverişsiz olup, insanların (Mer'a, harman yeri, vs. şeklinde) kullanmadıkları ve terkettikleri topraktır.

Kim ölü bir toprağı ihya ederse, (ihya ettiği) o toprak onun olur. Ölü toprağı diriltmekte; başka bir şahsa karşı herhangi bir zarar yoksa ve o toprak üzerinde bir başkasıyla ihtilâf da mevcut değilse, baki ve geçerlidir. Zarar geldiği Haksız bir ekici veya dikicinin toprakta hakkı yoktur.

Ölü toprağın (mevat arazinin) ihyası için Ulû'lemr'in izninin alınması da gerekir.

Bir arazi ihya edilmeden önce, belli işaretlerle çevrilir. Buna "tahcir etme" denilmiştir. Bu faaliyet, ölü bir araziyi ihya etme arzusunu beyan eder, mülkiyet ifade etmez. Ölü bir araziyi işaretlerle çevirmek, ancak bir ön hak meydana getirir, mülkiyet meydana getirmez.

İhya için gerekli şartlar Tohum ekmek ve fidan dikmek arzı ihya olduğu gibi; nadas eylemek (sürmek) sayk etmek yahut sayk (sulama) için  ark ve cedvel açmak dahi ihyadır. Dikkat edilirse; o toprağın, verimli hale getirilmesi esastır.