Oruç kelimesi; Farsça'dan Türkçe'ye geçmiş bir kelimedir. Kelimenin aslı "Roze"dir. Bu kelime Türkçe'ye önceleri Oruze yani Günlük manasında geçmiş , daha sonra Oruç halinde kullanılmaya başlanılmıştır. Arapça karşılığı savm veya siyam'dır. "Savm" lûgatta: Yeyip içmekten kendini tutmak, imsak, hareketsiz kalmak ve herşeyden el etek çekmektir. İslâmî ıstılahta "ikinci fecirden yani fecr-i sadıktan itibaren güneşin gurûbuna kadar; yemekten, içmekten, cinsi münasebetten ve orucu bozan diğer şeylerden, Allahu Teala'ya kulluk niyyeti ile nefsi men etmeye verilen isimdir. Malum olduğu üzere, oruç; yalnız bedenle yapılan ibadetler cümlesindendir. Dolayısıyla her mükellefin nefsi için "farz-ı ayn" dır.

İ'tikâf lûgatta "durmak, bir şeye devam etmek" demektir. Istılâhta; mükellefin ibadet niyyeti ile, cemaatle namaz kılınan bir mescidde kalmasına "İ'tikâf" denir.

Nezir; şer'i şerifin değil, mükellefin kendi nefsine vacib kıldığı amellerdir. Nezir; mübah olan bir şeyi ibadet kasdı ile kendi nefsine vacib kılmak demektir ki, bunu da dilimizde "Adak" diye ifade ederiz. Mesela "Çocuğum iyileşirse, bir kurban kesmek üzerime vacib olsun" diyen mükellef, bir şart koşmuş ve o şart tahakkuk ettiği takdirde yapacağı ameli beyan etmiştir. Şart tahakkuk ettiği an, kurban kesmesi vacib olur. İşte buna Nezr (Adak) denir. Nezr;kitab, sünnet ve icma ile sabittir.

Arapça bir kelimedir, örtmek ve gizlemek manasınadır. İslâmî ıstılâhta; bazı fiilleri irtikap eden mükellefin, günahlarının örtülmesi için şer'i şerifin koyduğu hududlara "Keffâret" denir. Mü'min için bir anlamda ceza olduğu da malumdur.