Cihad; Allahu Teala'nın farz kılmış olduğu bir ibadettir. Cihad; hem mal, hem nefis, hem de diğer vasıtalarla edâ edilebilen ve aynı zamanda hiçbir "Mekruh" vakti olmayan bir ibadettir. Hatta öyle ki; bir gayr-i müslim, namazını edâ etmekte olan bir mü'mine hitaben: Bana  kelime-i şehadet'i öğretir misiniz, teklifinde bulunsa, o mü'min'in, bu teklif sebebiyle namazını bozup, tebliği yapması caizdir. Aynı namazı, tebliğden sonra edâ eder.

Cihad; "güç ve gayret sarfetmek, amelde mübalâğa etmek ve zahmet" gibi manalara gelen "Cehd" kökünden türemiştir. İslâmi Istılâhta: Allahu Teala'nın dini için; can, mal, dil ve diğer vasıtalarla eldengelen güç ve gayreti sarfetmeye cihad denir.

Cihad kavramı, "Harb" mefhumundan daha geniştir. Dünyevi endişelerini, heva ve hevesini bir kenara bırakan mükellefin; Allahu Teala'nın rızasını kazanmak niyetiyle küffarla savaşması bir ibadettir. Savaş Cihadın şubelerinden bir şubedir.

Mü'minlerin; ister farz-ı kifaye, ister farz-ı ayn olsun; cihad'a niyyet etmeleri vâcibtir. "Büyük Cihad" yaptığını iddia ederek; gaza etmeyi gönlünden geçirmeyen kimse; şeytanın vesvesesine kapılmış ve nefs-i emmare'sine tabi olmuştur. Nefis terbiyesi iddiasında bulunan her mü'min; bunun mahiyetini iyi tefekkür etmelidir.

Dar lugatta yerleşme mekânı, belde, mahalle ve arsaların tamamı, bir kavmin konakladığı, yerleştiği yerdir. Istılahta; Herhangi bir inanç sahiplerinin kuvvet ve hâkimiyetle ele geçirdiği belde manasına kullanılır. Mü'min için; yeryüzünün doğusu da, batısı da Allahu Teala'ya aittir. Yeryüzünün tamamı; "Niyyet" ehli mü'min için "Vatan-ı Aslî" veya "Vatan-ı İkâmet" olabilir. Dolayısıyla "Vatan" ile "Dar" mefhumu arasında büyük farklar vardır.